บทที่ 92: ระบำลูกระเบิด

บทที่ 92: ระบำลูกระเบิด

ลมยามเย็นพัดพาใบแปะก๊วยกวาดผ่านข้างสนาม

โจวหรานที่ยืนอยู่ข้างสนามเห็นการทะเลาะกันของทั้งสามคนในสนามทั้งหมด

เสียงโวยวายแหลมสูงของเยี่ยน เหอเต๋อลอยลอดผ่านรั้วลวดตาข่ายมา ทั้งแหลมทั้งบาดหู

กวน สั่วสยงยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจนพูดจาไม่เป็นคำ

หยาง ซิ่วสือยืนขวางอยู่ตรงหน้าเขา สายตาที่จ้องเยี่ยน เหอเต๋อเต็มไปด้วยโทสะ หากไม่เห็นแก่หน้าของเพื่อนสนิท ป่านนี้คงระเบิดอารมณ์ไปแล้ว

ทั้งสามคนเถียงกันจนวุ่นวายไม่เป็นท่า ราวกับละครตลกชาวบ้านฉากหนึ่ง

โจวหรานกอดอกพิงเสาเน็ต มองไปไม่ถึงครึ่งนาที จู่ๆ ในใจก็เกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงขึ้นมา

ทั้งฉาก ทั้งชื่อคน ทั้งพล็อตน้ำเน่าแบบนี้ เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เขาจ้องใบหน้าของเยี่ยน เหอเต๋อที่แต่งหน้าอย่างประณีตแต่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความร้ายกาจ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปตกที่คำว่า “เยี่ยนเหอเต๋อ” สามพยางค์ แล้วอดแขวะในใจไม่ได้