บทที่ 80: อย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก

บทที่ 80: อย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก

สนามกลางของการแข่งขันระดับประเทศรอบที่สี่ ตั้งแต่อัฒจันทร์โซนวีไอพีแถวหน้าสุดไปจนถึงที่นั่งทั่วไปบนสุด ล้วนแน่นขนัดไปด้วยผู้ชม

ช่วงนี้กระแสของโจวหรานกลบกระแสการแข่งขันไปหมดแล้ว

ม้ามืดไร้ชื่อจากเขตเหนือไล่ปิดเกมแบบไร้แต้มมาตลอดทางจนเข้าถึงมหกรรมการแข่งขันระดับประเทศ แถมยังงัดเทคนิคที่ทำให้ผู้คนต้องทบทวนความเข้าใจอย่างอาการกล้ามเนื้อชาชั่วคราวออกมา ทุกแมตช์ของเขาล้วนมีจุดเด่นให้พูดถึง

พอมาถึงรอบที่สี่ ก็ไม่มีใครมองเขาด้วยสายตาแบบม้ามืดที่แค่ฟลุกชนะอีกแล้ว

แต่ทุกคนก็ยังอดทอดถอนใจไม่ได้ นักกีฬาสมัครเล่นที่เมื่อครึ่งปีก่อนยังไม่มีอันดับอาชีพ กลับฝ่ามาจนถึงรอบสิบหกคนสุดท้ายของมหกรรมการแข่งขันระดับประเทศ พล็อตพลิกสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่มีใครกล้าจินตนาการ

“ฉันดูการแข่งขันระดับประเทศมาห้าปีแล้ว ไม่เคยเห็นนักกีฬาที่พิสดารขนาดนี้มาก่อนเลย”

“ใครจะไม่คิดแบบนั้นล่ะ?”

เพื่อนของเขาพยักหน้า พลางจ้องเขม็งไปทางอุโมงค์ทางเข้านักกีฬา