บทที่ 78: หามออกจากสนาม

บทที่ 78: หามออกจากสนาม

หลังจบเซตแรกไปนานแล้ว เสียงพูดคุยอื้ออึงทั่วสนามก็ยังไม่สงบลง

“มันแปลกเกินไปแล้ว... เล่นเทนนิสมาครึ่งชีวิต ฉันไม่เคยเห็นเทคนิคแบบนี้มาก่อนเลย!”

“การสลับท็อปสปินกับแบ็กสปินเนี่ยนะ? พื้นฐานสุด ๆ แท้ ๆ แต่กลับทำได้ถึงขนาดนี้?”

เสียงวิจารณ์จากบนอัฒจันทร์ลอยมาถึงหูของเผยเหยาที่นั่งอยู่ข้างสนาม ทิ่มแทงจนรู้สึกอึดอัด

เขาพิงเก้าอี้พัก มีผ้าขนหนูพาดอยู่บนศีรษะ บดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง

มือขวากำไม้เทนนิสโดยไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อท่อนแขนยังคงมีอาการชาซู่เป็นระลอก ราวกับมีมดไต่ไปมาอยู่ใต้ผิวหนัง สลัดเท่าไรก็ไม่หาย

เซตแรกเขาเสียแต้มสี่ครั้ง และทั้งสี่ครั้งก็เกิดอาการหยุดชะงักชั่วคราวแบบเดียวกัน

ก่อนหน้านี้เขามั่นใจแค่ไหนว่านี่เป็นกลลวง ตอนนี้ก็ยิ่งตกตะลึงมากเท่านั้น

จนถึงตอนนี้เขายังไม่อยากเชื่อ เพียงแค่สลับการหมุนด้านบนกับการหมุนย้อนกลับแบบธรรมดาที่สุด กลับทำให้ร่างกายไม่เชื่อฟังได้จริง ๆ