บทที่ 72: มหกรรมการแข่งขันระดับประเทศ

บทที่ 72: มหกรรมการแข่งขันระดับประเทศ

ตอนที่คะแนนเกมที่สามขึ้นเป็น 4 ต่อ 0 บนป้ายคะแนนอิเล็กทรอนิกส์ ทั้งศูนย์เทนนิสโอลิมปิกก็เงียบผิดปกติ

คนที่ก่อนหน้านี้ยังเถียงกันเสียงดังว่าอีกฝ่ายออมมือหรือฟอร์มตก ตอนนี้พากันปิดปากสนิท

ไม่มีใครกล้ายืนยันอีกว่าจางปินจงใจปล่อยแต้ม และไม่มีใครกล้าโทษง่ายๆ ว่าเขาเสียสภาพจิตใจ

การถูกปิดเกมแบบไร้แต้มสองเกมอาจอธิบายได้ว่าเขาประมาทคู่แข่ง แต่เกมที่สามมาถึงขั้นนี้แล้ว จางปินวิ่งจนเหงื่อท่วมศีรษะ ทุกลูกสู้สุดกำลัง ใครที่ดูเป็นย่อมเห็นว่าเขาทุ่มสุดตัวเพื่อคว้าชัย ไม่มีทีท่าเสแสร้งแม้แต่นิดเดียว

ทว่ายิ่งตั้งใจดู ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ชายหนุ่มข้างๆ ยกมือถือขึ้นถ่ายคลิป กล้องนิ่งสนิทไม่ไหวติง แต่ดวงตากลับเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันตั้งใจปรับความเร็วลงเหลือ 0.5 เท่าแล้วดูนะ ท่าของโจวหรานไม่มีปัญหาเลย ทั้งจังหวะเหวี่ยงไม้กับจุดกระทบลูกเป็นท่ามาตรฐานหมด ไม่มีอะไรแปลกสักนิด หรือจางปินจะตีเทนนิสไม่เป็นขึ้นมากะทันหัน?”

“เป็นไปไม่ได้!”

แฟนที่อยู่ข้างๆ รีบส่ายหน้าพร้อมพูดขึ้น