บทที่ 70: ยังแจกแต้มต่อ

บทที่ 70: ยังแจกแต้มต่อ

สกอร์ 30 ต่อ 0 ปรากฏเด่นชัดบนป้ายคะแนนอิเล็กทรอนิกส์ ตัวเลขสีเหลืองอุ่นสะดุดตาเป็นพิเศษภายใต้แสงแดดยามเที่ยง

คนส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่ใจสองแต้มนี้มากนัก

ในสายตาพวกเขา แต้มแรกคือจางปินตั้งใจแจก เพื่อบีบให้โจวหรานงัดฝีมือที่แท้จริงออกมา ส่วนแต้มที่สองก็ไม่ต่างกัน ไม่ใช่จางปินไม่ได้ใส่ใจ ก็แค่ปล่อยแต้มให้แบบขอไปที

อย่างไรเสีย ด้วยฝีมือของจางปิน ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะพลาดระดับพื้นฐานแบบนี้ติดกันหลายครั้ง และยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะเสียแต้มเพราะถูกการตีโต้ธรรมดาอันนุ่มนิ่มของโจวหรานกดดัน

ชายวัยกลางคนแถวหน้าแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนยกกระติกน้ำร้อนขึ้นจิบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ยังเล่นอยู่อีกเหรอ เด็กจางนี่ใจใหญ่จริง ๆ รอบชิงแล้วก็ยังกล้าแหย่คู่แข่งแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่นคงงัดฝีมือจริงออกมารีบปิดเกมไปแล้ว แต่หมอนี่กลับตีโต้ยืดเยื้อกับอีกฝ่ายซะงั้น!”

แฟนเทนนิสสูงวัยข้าง ๆ พยักหน้าช้า ๆ สายตาจับอยู่ที่จางปิน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

“คนหนุ่มก็แบบนี้แหละ หยิ่งนิดหน่อยเป็นเรื่องปกติ เขารู้ตัวเองดี เดี๋ยวเล่นจนพอใจก็คงหยุดเอง”

กลุ่มแฟนคลับของโจวหรานนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งซ้าย ทุกคนต่างกระสับกระส่ายในใจ