กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 66: ความเหี้ยมเกรียมของผู้กุมชัยไว้ในมือ
ฝูงชนที่ทยอยออกจากสนามหลังจบรอบรองชนะเลิศค่อยๆ ไหลไปตามทางออกของสนามกีฬา ลมยามเย็นพัดพาความร้อนหลงเหลือของปลายฤดูร้อนเข้ามา แต่กลับพัดกระแสพูดคุยของทุกคนให้จางหายไปไม่ได้
บางคนถือป้ายเชียร์ สีหน้ายังมีแววผิดหวังไม่จางหาย พลางบ่นกับเพื่อนร่วมทาง
“วันนี้กลับไม่มีกระบวนท่าใหม่เลย! ฉันอุตส่าห์เข้าสนามก่อนตั้งครึ่งชั่วโมงเพื่อรอดูเซอร์ไพรส์แท้ๆ!”
ขณะที่บางคนมองเรื่องนี้ได้ทะลุปรุโปร่งกว่า โบกมือพลางพูดว่า
“จะให้มีของใหม่ทุกนัดได้ยังไง เทคนิคใหม่ไม่ใช่ผักกาดขาวที่อยากควักก็หยิบออกมาได้ ต่อให้เป็นอัจฉริยะก็มีขีดจำกัดสูงสุดเหมือนกัน”
“ก่อนหน้านี้เขาเอาของใหม่ออกมาใช้หนักเกินไป คงเปิดไพ่ในมือจนหมดแล้ว ต่อจากนี้ก็คงเป็นการฝึกระดับความชำนาญกับแข่งกันที่แท็กติก แค่เล่นได้ถึงระดับนี้ก็ถือเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบหลายสิบปีแล้ว”
บทสนทนาในทำนองเดียวกันไหลไปตามฝูงชนจนถึงสถานีรถไฟใต้ดินและลานจอดรถ ทั้งยังแพร่ไปทั่วแพลตฟอร์มโซเชียลต่างๆ ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต
ภายในสองชั่วโมงหลังการแข่งขันจบ คำค้น “ขีดจำกัดสูงสุดของโจวหราน” ก็ค่อยๆ ไต่ขึ้นสู่อันดับการค้นหายอดนิยม