กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 60: มาเลย โจวหราน!
หลังเสียงของเหยียนคุนจบลง เสียงพูดคุยทั่วสนามเทนนิสกลางก็ค่อยๆ สั่นไหวราวกับปุยนุ่นที่ถูกสายลมพัด ก่อนจะค่อยๆ สงบลง
เด็กหนุ่มสวมหมวกแก๊ปแถวหน้าที่ยังโน้มตัวไปข้างหน้า ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะหันไปพูดกับเพื่อนข้างๆ ด้วยเสียงอันแผ่วเบา
“ที่เขาพูดมาก็มีเหตุผลอยู่นะ ก่อนหน้านี้ฉันเปิดดูภาพช้าซ้ำไปซ้ำมา ก็ยังรู้สึกว่าลูกหายไปอย่างกะทันหันเกินไป ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นเพราะจู่ๆ มันเร่งความเร็ว”
แฟนกีฬาข้างๆ เคาะนิ้วกับรั้วกั้นเบาๆ สายตายังคงจับจ้องตาข่ายเทนนิสกลางสนาม ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อยๆ พยักหน้า
“ก็จริง ลูกปกติจะหายไปกลางอากาศได้ยังไง ที่เห็นเหมือนหายไปก็เพราะมันเร็วเกินกว่าตาจะตามทัน เด็กคนนี้ตาแหลมจริงๆ รับลูกแค่ครั้งเดียวก็จับทางได้แล้ว ไม่ธรรมดาเลย!”
เสียงพูดคุยเบาๆ ค่อยๆ แพร่จากแถวหน้าไปยังด้านหลัง
ทุกคนต่างทบทวนคำพูดของเหยียนคุนซ้ำไปซ้ำมาในใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าสมเหตุสมผล
ก่อนหน้านี้ทุกคนยังรู้สึกว่าลูกเสิร์ฟล่องหนชวนเหลือเชื่อราวกับกระบวนท่าในการ์ตูน ไม่น่าจะมีอยู่จริงในโลกความเป็นจริง แต่เมื่อมีคำอธิบายเรื่องการเร่งความเร็วครั้งที่สอง จุดที่เคยอธิบายไม่ได้ทั้งหมดก็พลันกระจ่างขึ้น