บทที่ 48: เก่งเหมือนเปิดสูตรโกง

บทที่ 48: เก่งเหมือนเปิดสูตรโกง

โจวหรานโยนไม้เทนนิสสมัครเล่นที่ติดสติกเกอร์การ์ตูนอยู่ลงบนพื้นที่ว่างข้างเน็ตอย่างไม่ใส่ใจ แล้วสะบัดความชื้นออกจากฝ่ามือ

ลมพัดผ่านช่องระบายอากาศด้านข้าง เย็นสบายจนรู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งตัว

เขารู้สึกสะใจจริงๆ

ไม่ใช่เพราะชนะเกมหนึ่งแล้วน่าภูมิใจอะไรนัก อย่างไรเสียระดับฝีมือของซูเหวินกับเขาก็ไม่เท่ากันอยู่แล้ว

แต่เป็นเพราะสายตาที่เต็มไปด้วยคำกังขาทั่วทั้งสนาม ตั้งแต่การเยาะเย้ยและดูถูกในตอนแรก เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงหลังลูกเสิร์ฟแรก จนกระทั่งเขาเปลี่ยนไม้ไปถึงสี่อัน ทุกคนก็พูดไม่ออก...

ใบหน้าที่อ้าปากค้างเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อก่อนเขามักคิดว่านิยายสะใจบนอินเทอร์เน็ตเขียนเกินจริงเกินไป ฉากตบหน้าคืนช่างจงใจและลอยๆ

จนกระทั่งวันนี้ได้สัมผัสด้วยตัวเอง

เขาถึงได้เข้าใจว่า การถูกคนอื่นตั้งข้อสงสัยอยู่นาน แล้วใช้ฝีมือปิดปากทุกคนกลับไป มันสะใจจริงๆ!