บทที่ 41: ลูกเสิร์ฟล่องหน

บทที่ 41: ลูกเสิร์ฟล่องหน

แรงสะเทือนจากลูกอสรพิษหมุนวนลูกที่สองหลังตกพื้นยังคงไม่จางหายไปเป็นเวลานาน

“แย่แล้ว!”

“การแข่งขันนี้ หลิวเช่อคงลำบากจริง ๆ แล้ว...”

บางคนถึงกับส่ายหน้าล่วงหน้า ฟันธงว่าผลแพ้ชนะของการแข่งขันนี้หมดลุ้นไปแล้ว

พวกเขามองหลิวเช่อที่ยืนอยู่ตรงเส้นท้ายสนาม แผ่นหลังยังคงเหยียดตรง ก่อนจะแอบถอนหายใจออกมา

โจวหรานยังตีลูกที่ไม่น่าเป็นไปได้แบบนี้ออกมาได้ แถมยังตกลงอย่างแม่นยำถึงสองครั้งติด นั่นแปลว่าไม่ใช่เรื่องของโชคแน่นอน

ต่อให้หลิวเช่อวิ่งเก่งและอึดแค่ไหน ก็รับมือกับวิธีทำแต้มที่ไม่สมเหตุสมผลแบบนี้ไม่ไหวอยู่ดี

ผู้ชมที่เชียร์โจวหรานพากันตื่นเต้นขึ้นมานานแล้ว อารมณ์ที่กดทับมาตลอดสามเกมถูกปลดปล่อยออกมาจนหมด พวกเขาตะโกนชื่อโจวหราน เสียงดังขึ้นเป็นระลอก ๆ

ส่วนผู้ชมที่เป็นกลางต่างมีสีหน้าตกตะลึง นั่งอยู่บนที่นั่งพลางย้อนนึกถึงลูกตีโต้สองลูกเมื่อครู่อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า