บทที่ 35: ความจนใจ

บทที่ 35: ความจนใจ

หลิวเช่อยืนนิ่งอยู่ใกล้เส้นท้ายสนาม ในหัวมีแต่ภาพวิถีลูกเมื่อครู่นี้วนเวียนไปมา ทุกภาพถูกเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ก่อนแข่งเขาวางแผนรับมือไว้สารพัด

เขาคิดไว้แล้วว่าโจวหรานอาจใช้วาฬขาว ใช้ไต่ลวด หรือแม้แต่เทคนิคหน้าเน็ตสารพัดท่าที่ดูแพรวพราว แต่ไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะงัดวิธีตีลูกที่เกินกว่าความเข้าใจของทุกคนออกมา

การหมุนทำให้วิถีลูกเปลี่ยนไปถือเป็นความรู้พื้นฐาน นักเทนนิสอาชีพทุกคนตีลูกหมุนด้านข้างให้เป็นเส้นโค้งได้ แต่ความโค้งในระดับนี้ไม่อาจอธิบายว่าเป็นแค่การเปลี่ยนวิถีได้อีกต่อไป มันเหมือนมีแรงมหาศาลหักทิศทางการบินของลูกให้โค้งงอไปทั้งอย่างนั้น

ในภาพช้าแบบคมชัดบนจอยักษ์เหนือสนาม ตอนที่ลูกเทนนิสเพิ่งหลุดจากหน้าไม้ วิถีของมันยังเป็นลูกลอบตามมาตรฐาน พุ่งเฉียงขึ้นด้านบน ดูเหมือนกำลังจะลอยไปยังท้องฟ้าเหนือท้ายสนาม

แต่ในจังหวะที่ลูกขึ้นไปถึงจุดสูงสุด ทันใดนั้นตัวลูกก็เหมือนถูกแรงที่มองไม่เห็นกระชากอย่างแรง ทิศทางการบินหักโค้งเกินเก้าสิบองศา ก่อนจะพุ่งเฉียงลงไปยังเส้นข้างสนาม

เส้นโค้งทั้งสายลื่นไหลและเกินจริง ราวกับคันเบ็ดที่ถูกปลาดึงจนโก่งเป็นพระจันทร์เต็มดวง ความโค้งนั้นชวนหวาดเสียว ทุกส่วนของมันเต็มไปด้วยแรงตึงที่ขัดกับสามัญสำนึก