บทที่ 16: อัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปี

บทที่ 16: อัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปี

“ตีเฉียดตาข่าย? ตั้งใจทำงั้นเหรอ?”

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ปฏิกิริยาแรกของแทบทุกคนก็คือรู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี

ฉีอวี๋ซานยืนอยู่หลังเส้นเสิร์ฟ ร่างกายดูแข็งเกร็งเล็กน้อย เขาเล่นเทนนิสอาชีพมานานแปดปี เคยเห็นนักกีฬาที่ควบคุมลูกได้แม่นยำ สามารถกำหนดจุดตกของลูกให้อยู่ในระยะไม่กี่เซนติเมตรได้ แต่ถ้าจะบอกว่าสามารถบังคับให้การตีโต้เฉียดตาข่ายทุกครั้ง นั่นก็เหมือนเรื่องเพ้อฝัน ขอบบนของตาข่ายกว้างแค่ไม่กี่เซนติเมตร นักกีฬาอาชีพตีเฉียดตาข่ายเป็นครั้งคราวก็ล้วนพึ่งโชค แล้วใครจะรับประกันได้ว่าทุกลูกจะเฉียดขอบสีขาวเส้นนั้นได้อย่างแม่นยำ แถมยังเติมการหมุนจนกลายเป็นนางแอ่นหวนคืนรังได้พอดี

ไม่ใช่แค่เขาที่ไม่เชื่อ ผู้ชมกว่าสองหมื่นคนบนอัฒจันทร์ส่วนใหญ่ก็พากันส่ายหน้า รู้สึกว่ามันเกินจริง

“จะมีใครตั้งใจตีให้เฉียดตาข่ายได้ยังไง นี่คิดว่ากำลังเปิดสูตรโกงในเกมอยู่หรือไง?”

“ก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละ เกมแรกแค่โชคดี เดี๋ยวเกมต่อไปก็ทำไม่ได้แล้ว”