บทที่ 12: ลูกเสิร์ฟบิดเกลียว

บทที่ 12: ลูกเสิร์ฟบิดเกลียว

หลังหลินเฉินพูดจบ ห้องกรรมการก็ตกอยู่ในความเงียบไปหลายวินาที

จอห์นสันพิงโต๊ะทำงาน มือยังถือกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้ว เขาจ้องภาพรีเพลย์แบบสโลว์โมชั่นบนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมา ก่อนกระตุกมุมปากยิ้มขื่นอย่างจนใจ

ไม่ต้องพูดออกมาตรงๆ ทุกคนในห้องต่างก็มีคำตอบอยู่ในใจ หากแค่นี้ยังไม่คู่ควรกับรางวัลนวัตกรรมมูลค่าห้าล้าน ก็คงไม่มีใครในโลกคู่ควรกับเงินรางวัลก้อนนี้อีกแล้ว

เขาศึกษาเทคนิคเทนนิสมานานกว่ายี่สิบปี และเคยเห็นรูปแบบการเล่นโต้กลับเชิงป้องกันมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีแบบไหนทำให้คำว่า ‘ยืมแรงอีกฝ่ายมาตีคืน’ ได้ถึงขีดสุดเหมือนท่านี้ของโจวหราน

ไม่ต้องปะทะกำลังกันตรงๆ ไม่ต้องคาดเดาทิศทางการเด้งกลับ แค่ใช้การเอียงตัวถ่ายแรงเพียงจังหวะเดียว ก็ส่งลูกตบที่อีกฝ่ายทุ่มสุดแรงกลับไปได้เหมือนเดิมทุกประการ แถมยังลงจุดที่แม่นยำจนน่ากลัว