กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 10: เอาอีกเหรอ?
โจวหรานลดไม้ลงแล้วยืนนิ่ง ปลายนิ้วยังหลงเหลือสัมผัสจากการตีลูกเมื่อครู่อยู่ แขนแทบไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเลย หากใช้วิธีปกติรับลูกตบ เขาต้องเกร็งแขนต้านแรงอย่างเต็มที่ และถ้าถ่ายแรงออกไม่หมด ข้อมือก็อาจชาจนได้
แต่ตอนใช้หมีสีน้ำตาลตกตาข่ายเมื่อครู่ เขาแทบไม่ต้องออกแรง เพียงรับแรงของลูกตบแล้วประคองไม้เบา ๆ ก็ถ่ายแรงทั้งหมดลงบนหน้าไม้ จากนั้นก็ส่งลูกกลับไปตกตรงเส้นหลังของอีกฝ่ายได้พอดี
เขาถอนหายใจในใจ ฟูจิ ชูสุเกะสมกับเป็นอัจฉริยะที่ทุกคนยอมรับจริง ๆ ถึงได้คิดวิธีอาศัยแรงของอีกฝ่ายย้อนกลับไปเล่นงานอีกฝ่ายแบบนี้ แถมยังผสานการป้องกันกับการโต้กลับได้ลื่นไหลขนาดนี้
เสียงกรรมการดังตามมาติด ๆ พร้อมอาการสั่นเล็กน้อยที่ปิดไม่มิด