กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 497 ชนกันเข้าอย่างจัง
พ่อวั่นมองภาพตรงหน้า ก่อนพูดขึ้นช้า ๆ
“หย่งเฉียง น้าสะใภ้ถามอยู่ ยังไม่ได้ตอบเลยนะ”
หานหย่งเฉียงเม้มปาก แล้วตอบเสียงเบา
“ผม...ผมแค่เป็นห่วงพี่ชายครับ...”
“เป็นห่วงฉันเหรอ?”
วั่นเป่าซานหัวเราะ รอยยิ้มนั้นมีความขมขื่นจาง ๆ
“หย่งเฉียง ถ้าเป็นห่วงฉันจริง ก็อย่าคอยพูดอะไรให้พ่อแม่เข้าใจผิดอยู่เรื่อย ฉันรู้ว่านายหวังดี แต่บางเรื่องพูดบ่อยเข้า ของปลอมก็กลายเป็นเรื่องจริงได้”
สีหน้าแม่วั่นเปลี่ยนไปทันที
เธอนึกถึงเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา