กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 แค่นี้ก็เสียใจแล้วเหรอ
สีหน้าเฉินเสวี่ยเปลี่ยนไป เธอเปิดผ้าห่มพรวดเดียว ลุกจากเตียงแล้วรีบเดินออกจากหอพัก
หลินเวยกับซูเสี่ยวมองหน้ากัน ต่างก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“...เธอเป็นอะไรไปน่ะ?”
“ใครจะไปรู้...”
เฉินเสวี่ยเดินเร็วจี๋ ผ่านทางเล็ก ๆ หลังอาคารเรียน จนในที่สุดก็เห็นเซียวจิ่วกับจางจี้ชวนอยู่บนทางเดินในป่า
เซียวจิ่วยืนอยู่ใต้ต้นไม้ เธอขยับมือทั้งสองข้างเบา ๆ เหมือนกำลังทำอะไรบางอย่าง ปลายนิ้วราวกับมีแสงเล็ก ๆ ระยิบระยับอยู่
จางจี้ชวนยืนอยู่ตรงข้าม ใบหน้ามีรอยยิ้ม ดวงตาจับจ้องเธอไม่กะพริบ สีหน้าจริงจังตั้งใจ