เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 รับเธอกลับบ้าน
“พ่อ เรื่องนี้จะสำเร็จจริงเหรอครับ?”
เวินเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว แววลังเลวูบผ่านดวงตา
“พี่ใหญ่จะยอมเหรอครับ?”
พ่อเวินยันตัวลุกขึ้นมาครึ่งท่อนบนเตียงเตา รอยย่นเต็มใบหน้าฉายแววลำพองใจ
“แกไม่ต้องกังวลไป! พี่ใหญ่แกเห็นอนาคตของตัวเองสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น ขอแค่จิ่วจิ่วแต่งงานกับเขา อาศัยโชคดีที่ติดตัวเด็กคนนั้นอยู่ ขาของพี่ใหญ่แกต้องหายดีแน่นอน! พอวันหน้าพี่ใหญ่แกได้ดิบได้ดีแล้ว ถ้าไม่อยากอยู่กับจิ่วจิ่วขึ้นมาจริง ๆ ก็หย่ากันไปสิ! อีกอย่าง อีกไม่นานบ้านเราก็ต้องรุ่งเรืองแน่ ๆ ส่วนบ้านเซียวที่จนกรอบแบบนั้น จะมีปัญญาอะไรปกป้องเธอได้? ถึงตอนนั้น จิ่วจิ่วก็ต้องอยู่ในกำมือของบ้านเวินเราอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?”
เวินเจี้ยนกั๋วก้มหน้าคิดอยู่นาน แต่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ