เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 240 ประกายไฟดวงน้อย
สนามรบโคโนฮะ เขตผู้บาดเจ็บด้านหลัง
“ไม่คิดเลยว่าหนังสือเล่มนี้จะเป็นฝีมือของท่านเย่”
“ใครจะว่าไม่ใช่ล่ะ ตอนที่ฉันอยู่โรงเรียนนินจาก็เริ่มอ่านแล้วนะ”
ภายในเต็นท์รักษาผู้บาดเจ็บขนาดใหญ่ นินจาโคโนฮะสองคนที่พันผ้าพันแผลรอบตัวได้ผ่อนคลายอย่างหายาก ต่างหัวเราะหยอกล้อกัน
หนึ่งในนั้นอุ้มหนังสือปกสีแดงเล่มหนึ่งไว้ด้วยสีหน้าวิงวรณ์เต็มที่ กล่าวว่า
“ตอนที่เห็นหนังสือเล่มนี้สมัยอยู่โรงเรียนนินจา ฉันคิดว่ามันสมจริงเกินไป รู้สึกราวกับกำลังมองดูตัวเองอีกคน ตอนนั้นเลือดร้อนจนได้เป็นจูนิน นินจาระดับสูง มันทำให้ฉันตื่นเต้นจริง ๆ
เพียงแต่ตอนนี้ฉันยังเป็นจูนินอยู่ หนังสือเล่มนี้เป็นเพื่อนร่วมวัยหนุ่มสาวของฉันจริง ๆ ส่วนเนื้อหาที่มันถ่ายทอดในภายหลัง ฉันคิดว่านั่นคือสิ่งที่เหล่านินจาที่เป็นผู้ใหญ่แล้วควรอ่านจริง ๆ”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ นินจาโคโนฮะคนนี้ก็เผยรอยยิ้มแบบผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามากบนใบหน้าออกมา เขย่งหนังสือในมือขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า