เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 จอมเวทผู้ยากไร้กับฟาร์มคิวคิวของเขา
ดเวนรู้สึกเหมือนช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ช่างไม่ต่างอะไรกับการนั่งรถไฟเหาะตีลังกาเลยสักนิด — เริ่มจากเกือบถูกเจ้าลูกแก้วคริสตัลทำให้ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง พอหันกลับมาอีกทีก็ถูกประเมินว่าเป็นอัจฉริยะด้านเวทมนตร์ไปเสียอย่างนั้น
และในจังหวะที่เขานึกว่าจะได้ซุ่มพัฒนามิติของตัวเองอย่างสงบสุข พ่อบังเกิดเกล้าก็ฟันธงตัดสินใจขั้นเด็ดขาด เนรเทศเขาไปเรียนต่อที่สถาบันเวทมนตร์หลวงทันที
"สถาบันเวทมนตร์หลวง" ดเวนก้มมองจดหมายแนะนำตัวเพื่อเข้าศึกษาต่อในมือ ซึ่งพิมพ์ลวดลายเวทมนตร์อันซับซ้อนและประทับตราครั่งของตระกูลวิลสันเอาไว้ ก่อนจะลองชั่งน้ำหนักถุงเงินที่พ่อของเขา "พระราชทานให้อย่างใจป้ำ" ดู พอได้ยินเสียงเหรียญทองด้านในกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง ลูกคิดในหัวของเขาก็ดีดคำนวณรัวเร็วทันที "เศษเงินแค่นี้... มันจะไปพอใช้อะไรได้เล่า?"
ถุงเงินใบนี้ไม่ได้เบาเลย แต่ดเวนรู้ซึ้งถึงความจริงข้อนี้ดีเสียยิ่งกว่าใคร
จอมเวทคือตัวอะไรน่ะเหรอ?
นั่นมันสัตว์ประหลาดเขมือบทองคำเดินได้ชัด ๆ เลย!
ไหนจะค่าตำราเรียน ค่าวัสดุอุปกรณ์ ค่าของใช้สิ้นเปลืองในการทดลอง ค่าชี้แนะของอาจารย์ที่ปรึกษา ค่าที่พักและค่าอาหารการกิน... เหรียญทองแค่นี้คงจะพอกระเบียดกระเสียรใช้เรียนในสถาบันเวทมนตร์หลวงได้อย่างฉิวเฉียดเท่านั้นแหละ แล้วถ้าอุตส่าห์ได้ไปถึงเมืองหลวงทั้งทีแต่กลับไม่ได้ออกไปสัมผัสขนบธรรมเนียมแปลกตาของที่นั่นบ้าง การทะลุมิติมาของเขาจะไม่เสียเปล่าหรอกเหรอ?