เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 กวาดเรียบร้านทอง ปลดล็อกระบบประชากร
จัดการเรื่องน้ำมันเรียบร้อย ภารกิจค้นหาเสบียงรอบนี้ถือว่าบรรลุเป้าหมายเกินคาด พื้นที่กระเป๋ามิติเต็มไปถึง 95% ทำให้เสี่ยวอวี่รู้สึกอุ่นใจและพึงพอใจอย่างยิ่ง
"ร้านทองเหรอ? เดี๋ยวก่อน" ขากลับเมื่อเดินผ่านร้านทองริมถนน เสี่ยวอวี่ก็ชะงักฝีเท้า ในเมื่อมาถึงที่แล้ว พื้นที่อีก 5% ที่เหลือก็อย่าปล่อยให้ว่างเปล่าเลย เอามาใส่ทองคำกับเครื่องเงินก็นับว่าเหมาะเจาะพอดี
แม้ตอนนี้จะมีแต้มคะแนนค่อนข้างเหลือเฟือ แถมยังมีอัญมณีสำรองอยู่อีกเพียบ แต่ของพรรค์นี้ใครจะไปรังเกียจว่ามีเยอะเกินไปกันล่ะ?
จางเฟิงเจ๋อกับอวิ๋นเกอมองตามสายตาของเสี่ยวอวี่ พอเห็นว่าเป็นร้านทอง สีหน้าของทั้งสองก็พลอยงุนงงไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าจู่ๆ ทำไมเธอถึงนึกสนใจร้านทองขึ้นมา
พวกเขาไม่รู้เรื่องการมีอยู่ของระบบ ย่อมไม่มีทางเข้าใจเงื่อนไขการแลกแต้มคะแนนอย่างแน่นอน
ในช่วงเริ่มต้นของวันสิ้นโลก ผู้คนยังคงให้ค่ากับทองคำและเครื่องเงินพวกนี้อยู่มาก ทว่าเมื่อมหันตภัยลุกลามบานปลาย ย่อมไม่มีใครอยากได้ภาระหนักอึ้งอย่างทองคำอีก ทุกคนต่างหันไปไขว่คว้าเสบียงดำรงชีพที่ใช้งานได้จริงมากกว่า
ทองคำสักก้อนหากโยนทิ้งไว้กลางถนน ก็แทบไม่ต่างอะไรกับก้อนหินริมทางสักก้อน