เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 ฝนสีเลือดกับจุดเริ่มต้นของวันสิ้นโลก
ปี ค.ศ. 2200 สำหรับมวลมนุษยชาติที่ยังคงมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ นับเป็นปีที่มืดมนที่สุด มันเปรียบเสมือนจุดเริ่มต้นของฝันร้าย ผู้คนต่างต้องเผชิญหน้ากับวันสิ้นโลกที่มาเยือนในยามหลับใหลอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
เทศกาลไหว้พระจันทร์เพิ่งจะผ่านพ้นไป ในขณะที่ทุกคนยังคงดื่มด่ำกับกลิ่นอายแห่งการเฉลิมฉลองอยู่นั้น ฝนสีแดงประหลาดสายหนึ่งก็ได้นำพาหายนะครั้งประวัติศาสตร์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนมาสู่โลก
หลินเสี่ยวอวี่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงทุบประตูดังรัวไม่หยุด ในตอนนั้นความเหนื่อยล้าจากการโหมทำงานดึกยังไม่ทันจางหาย ทั้งร่างยังคงสะลึมสะลือ เสียงเคาะประตูที่ดังกระแทกกระทั้นต่อเนื่องทำให้หัวคิ้วเรียวงามขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด เธอคิดในใจว่า หากคนที่มาเคาะประตูไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายล่ะก็ เธอจะสั่งสอนให้อีกฝ่ายได้เห็นดีกันอย่างแน่นอน