เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 สู้มหาจักรพรรดิวัยเยาว์ตามลำพัง หงเหมิงสยบหุนตุ้น
หลายปีต่อมา ในส่วนลึกของเขาวงกตห้วงมิติ เริ่นจิ่วเซียวใช้เวลาไม่นานก็พบจุดเชื่อมมิติที่มั่นคงแห่งนั้น นั่นคือวิหารโบราณตรึงมิติ
วิหารโบราณตั้งตระหง่าน ทั้งหลังสร้างจากหินหุนตุ้นชนิดหนึ่งที่ตรึงได้ทั้งเวลาและมิติ ประตูใหญ่ปิดสนิท มีกลิ่นอายเก่าแก่แผ่ออกมา
เริ่นจิ่วเซียวรู้ดีว่าประตูวิหารจะเปิดได้ก็ต่อเมื่อเวลาและมิติเคลื่อนไหวตรงตามจังหวะที่กำหนดเท่านั้น และจังหวะนั้นอาจมาถึงในอีกไม่กี่วัน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประตูวิหารโบราณค่อย ๆ เปิดออก เริ่นจิ่วเซียวก้าวเข้าไปอย่างมั่นคง มิติรอบตัวเปลี่ยนไป และเขาก็ออกจากเขาวงกตห้วงมิติอันปั่นป่วนแห่งนั้นแล้ว
……
เมื่อภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้นอีกครั้ง เริ่นจิ่วเซียวก็พบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางหุนตุ้นที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
ไม่ว่าจะมองขึ้นไปข้างบน ลงไปข้างล่าง หรือรอบทิศ ก็เห็นแต่ความเวิ้งว้าง มีเพียงไอหุนตุ้นแผ่กระจายอยู่ทั่ว ราวกับย้อนกลับไปในช่วงที่ฟ้าดินยังไม่ถือกำเนิด
ที่นี่ไม่มีกลิ่นอายของยอดอัจฉริยะคนอื่น มีเพียงเขาคนเดียวกับร่างหนึ่งที่กำลังก่อตัวขึ้นจากหุนตุ้นเบื้องหน้า
ในเวลาเดียวกัน ข้อมูลกฎของด่านที่หกก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว