เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 แลกเปลี่ยนกับเผ่าวิญญาณศึก
เมื่อเห็นมหาปุโรหิตที่หยั่งความแข็งแกร่งไม่ถึงคนนี้นอบน้อมถึงเพียงนี้ เริ่นจิ่วเซียวก็ไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายเพิ่ม เขาพยักหน้าเบา ๆ ถือว่ายอมรับคำขอโทษของอีกฝ่าย
เขาไม่ได้บอกความต้องการทันที แต่กวาดตามองเผ่าที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ตามหุบเขาอย่างสงบ สัมผัสถึงกลิ่นอายแห่งเต๋าที่ไม่เหมือนโลกภายนอก แต่กลับเชื่อมโยงกับทุ่งร้างร้อยศึกอย่างแนบแน่น
หลี่หนีฉางเก็บแสงเซียนรอบตัวเช่นกัน นางยืนเงียบ ๆ ข้างเริ่นจิ่วเซียว มองชาวพื้นเมืองกับที่อยู่อาศัยของพวกเขาด้วยความอยากรู้
นางสัมผัสได้ว่าแม้เผ่านี้จะดูเรียบง่ายล้าหลัง แต่ก็มีวิชาที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ยุคโบราณ ทั้งยังมีแนวทางใช้ไอสังหารและวิญญาณศึกที่เป็นระบบเฉพาะของตัวเองแล้ว
เมื่อเห็นเริ่นจิ่วเซียวไม่พูดอะไร มหาปุโรหิตกู่หยาก็ยิ่งกังวล รีบเบี่ยงตัวหลบทางแล้วค้อมตัวเชื้อเชิญ “แขกผู้มีเกียรติทั้งสองเดินทางมาไกล ทั้งยังเพิ่งเจอเรื่องเข้าใจผิด คงเหนื่อยกันบ้างแล้ว”
“หากไม่รังเกียจ ขอเชิญไปพักที่วิหารแท่นบูชาของเผ่าก่อน ให้พวกเราได้ต้อนรับสักหน่อย ถือเป็นการขอขมาที่ล่วงเกินทั้งสองเมื่อครู่ด้วย”
เริ่นจิ่วเซียวมองหลี่หนีฉางครั้งหนึ่ง เมื่อเห็นว่านางไม่คัดค้านก็ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “ได้”