เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 สังหารกิ้งก่ามังกรปีกสายฟ้า
ภายในแดนลับหมื่นอสูร
เริ่นจิ่วเซียวรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป เขาก็มาอยู่ท่ามกลางดินแดนดึกดำบรรพ์อันกว้างใหญ่แล้ว
ต้นไม้เก่าแก่สูงเสียดฟ้าแผ่กิ่งใบจนบดบังแสงอาทิตย์ ในอากาศมีปราณวิญญาณหนาแน่น แต่ก็มีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ กับกลิ่นอายดุร้ายปะปนอยู่ด้วย
จุดที่เขายืนอยู่คือริมบึงโคลนขนาดใหญ่ ในบึงมีฟองอากาศขนาดใหญ่ผุดขึ้นมาเป็นระยะ พอแตกออกก็ปล่อยกลิ่นเหม็นเน่าออกมา
เสียงคำรามต่ำของสัตว์อสูรที่ไม่รู้ชนิดดังมาจากที่ไกล ๆ สั่นสะเทือนจนใบไม้ร่วงกราว
เริ่นจิ่วเซียวแผ่จิตรับรู้ออกไปอย่างรวดเร็วราวกับปรอทที่ไหลนองพื้น ครอบคลุมพื้นที่รัศมีหลายร้อยลี้ในพริบตา
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบริเวณนี้มีกลิ่นอายแข็งแกร่งซ่อนอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่ระดับปรมาจารย์ปฐพีไปจนถึงปรมาจารย์สวรรค์
ที่ขอบเขตจิตรับรู้ของเขา ยังมีกลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับปรมาจารย์บรรพกาลแวบขึ้นแล้วหายไป กลิ่นอายนั้นซ่อนเร้นและเต็มไปด้วยความดุร้าย
“สัตว์อสูรระดับปรมาจารย์บรรพกาล... หนึ่งหมื่นคะแนน...” เริ่นจิ่วเซียวพึมพำ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ช่วยประหยัดแรงไปได้ไม่น้อยเลย”