เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 ทุ่งน้ำแข็งเสวียนปิง
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในดินแดนที่มีน้ำแข็งและหิมะปกคลุมอยู่ชั่วกาล ความหนาวจัดจนแทบแช่แข็งจิตวิญญาณก็พุ่งเข้าปะทะหน้า
ลมหนาวที่พัดหวีดหวิวไม่ใช่แค่กระแสลม แต่ยังมีไออำมหิตเย็นจัดที่ไม่เคยสลายไปตลอดหมื่นปีปะปนอยู่ด้วย มันเหมือนคมมีดน้ำแข็งที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วน คอยกรีดเฉือนทั้งปราณวิญญาณแท้ที่หุ้มป้องกันร่างและจิตใจของผู้บุกรุก
มองออกไปสุดสายตาเห็นเพียงสีขาวของหิมะกับสีน้ำเงินเข้มที่ทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุด ธารน้ำแข็งสูงใหญ่คดเคี้ยวไปจนถึงขอบฟ้า ราวกับสันหลังของมังกรยักษ์
แสงแดดส่องกระทบผิวน้ำแข็ง สะท้อนเป็นประกายเจ็ดสีจนตาพร่า แม้จะงดงาม แต่ก็ซ่อนอันตรายถึงชีวิตเอาไว้
ผู้ฝึกตนระดับปรมาจารย์ปฐพีทั่วไปที่มาถึงที่นี่ หากไม่มีของวิเศษคุ้มกาย เกรงว่าอยู่ได้ไม่นานปราณวิญญาณก็คงแข็งตัว แล้วกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็ง
รอบตัวเริ่นจิ่วเซียวมีไอพิสุทธิ์หงเหมิงบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็นไหลเวียนอยู่เองตามธรรมชาติ