กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 37 เหล่าไป๋มนุษย์น้ำเต้า
ชายหนุ่มที่หมี่ลี่กับเหล่าลิงช่วยกันขึ้นมาจากหุบเขา มีชื่อว่า เผิงจื่อจิน เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สี่ เอกจิตรกรรม และชื่นชอบการท่องเที่ยว ครั้งนี้ช่วงปิดเทอม เขาจึงเดินทางมาที่อำเภอชิงเวยคนเดียวเพื่อเก็บข้อมูลและหาแรงบันดาลใจในการวาดภาพ
ตอนขึ้นเขา เขาเผลอเหยียบพลาดจนตกลงไปในทางลาดชัน โชคดีที่แม้จะตกลงมา แต่ก็ไม่ได้รับอันตรายร้ายแรง มีเพียงบาดแผลถลอกเล็กน้อยเท่านั้น
“ที่พักของฉันอยู่ตรงนั้น”
เผิงจื่อจินชี้ไปยังรีสอร์ตที่อยู่ไม่ไกล
หมี่ลี่เงยหน้ามอง ก่อนจะคิดในใจว่า ช่างบังเอิญจริง ๆ
ที่พักของเผิงจื่อจินก็คือ เซียงฝู่หมิงจวี ของหมี่เจิ้ง ซึ่งเป็นรีสอร์ตที่มีพื้นที่กว้างขวางที่สุด ตกแต่งหรูหราที่สุด มีลูกค้ามากที่สุด และราคาก็แพงที่สุดเช่นกัน
กิจการกำลังรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก เพียงแต่เจ้าของค่อนข้างเห็นแก่เงิน ปฏิบัติต่อลูกค้าธรรมดากับลูกค้าที่มีเงินแตกต่างกันอย่างชัดเจน จึงทำให้ความคิดเห็นบนอินเทอร์เน็ตแบ่งออกเป็นสองฝั่งอย่างสุดขั้ว
หมี่ลี่ถามว่า “นายจะพักที่นี่อีกนานแค่ไหน?”
“ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อวาน คิดว่าจะพักสักสามวัน”