บทที่ 35 พังพอนนักเลง

บทที่ 35 พังพอนนักเลง

หมี่ลี่จัดกิจกรรมแชร์โพสต์ลุ้นรางวัลบนเวยป๋อ เลือกแฟนคลับผู้โชคดี 10 คน เพื่อมอบพุทราเพลิงให้คนละ 3 ลูก

พุทราเพลิงทั้งหมดมีแค่ห้าสิบกว่าลูกเท่านั้น ขายไปก็คงทำเงินได้ไม่เท่าไร สู้เอามาแจกให้ทุกคนลองชิมของใหม่กันดีกว่า

หมี่ลี่ไม่ได้กังวลว่าจะทำให้คนอื่นสงสัย เพราะมีจำนวนอยู่น้อยมาก อีกทั้งฐานการเกษตรของแต่ละประเทศก็พัฒนาพันธุ์ใหม่ ๆ กันทุกปี ไม่ว่าจะเป็นธัญพืช ผัก ผลไม้ ดอกไม้ หรือพืชชนิดต่าง ๆ เพียงแต่มีหลายสายพันธุ์ที่ยังไม่ได้วางขายสู่ตลาดเท่านั้น

หมี่ลี่กินพุทราเพลิงไปด้วย เลื่อนดูเวยป๋อไปด้วย พลางฟังเพลงจากอีกโลกหนึ่งไปด้วย ชีวิตช่างสบายและแสนจะเอื่อยเฉื่อยเสียจริง

ขณะนั้นเอง แม่ของหมี่ลี่ก็โทรศัพท์เข้ามาถามสารทุกข์สุกดิบ

“ก็ดีมากเลยค่ะ ตอนนี้ลูกสาวแม่เป็นถึงเจ้าของตึกทั้งหลังนะ ทุกปีแค่เก็บค่าเช่าก็ได้เงินจนมือหงิก ใช้ชีวิตสุขสบายสุด ๆ”

หมี่ลี่พูดอย่างภาคภูมิใจ

【มีอะไรน่าภูมิใจตรงไหนกัน?】แม่ของหมี่ลี่ดุขึ้นทันที 【พ่อกับแม่สร้างบ้านสร้างตึกให้ลูก ไม่ได้สร้างไว้ให้ลูกเอาแต่นอนกินรอความตายนะ!】

“ไม่ใช่เหรอคะ?” หมี่ลี่หัวเราะคิกคัก “หนูนึกว่าความหวังสูงสุดของแม่คืออยากให้หนูเป็นเจ้าของห้องเช่าดี ๆ สักคนเสียอีก”