เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซ่งหวยจือถูกฟันไปยี่สิบกว่าดาบ แม้กระทั่งบนใบหน้าก็ถูกฟันจนเละเทะจำเค้าเดิมมิได้
ชั่วขณะก่อนจะสิ้นใจ จู่ ๆ เขาก็พลันหวนนึกถึงชาติก่อน ตอนที่ตนเองกุมมือของเซี่ยอวิ่นเหยียนแล้วแทงมีดเล่มนั้นทะลวงสู่ขั้วหัวใจของราชครูเซี่ย สีหน้าแหลกสลายถึงขีดสุดของเซี่ยอวิ่นเหยียนในเวลานั้น
ที่แท้มันเจ็บปวดเพียงนี้ เจ็บปวดถึงเพียงนี้เชียวหรือ!
มิน่าเล่า เซี่ยอวิ่นเหยียนถึงได้บอกว่ามิเคยรักเขาเลยแม้แต่น้อย
พอหวนคิดดูในยามนี้ จะมีผู้ใดเคยรักเขาจริง ๆ กันเล่า
ท่านพ่อรู้ความเพียงร่ายบทกวีชมจันทร์ เคล้าคลอกับอนุภรรยา ท่านแม่เอาแต่ห่วงหน้าตาความโอ่อ่าหรูหรา เจียงหนิงก็หลอกใช้เขา เฉินซื่อก็ทรยศหักหลังเขา บัดนี้เมื่อลองนับดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว มีเพียงช่วงเริ่มต้นในชาติก่อนเท่านั้น ที่เซี่ยอวิ่นเหยียนเคยตั้งใจจะครองคู่กับเขาด้วยความเคารพซึ่งกันและกัน
ซ่งหวยจือเบิกตากว้าง มองดูดาบเล่มนั้นฟันฟาดลงมาอีกครา ในปากพึมพำเรียกออกมาครั้งหนึ่ง “ฮูหยิน…”
เขาผิดไปแล้ว ครานี้เขารู้ซึ้งถึงความผิดแล้วจริง ๆ
ทว่ามันก็สายเกินไปเสียแล้ว!
เซี่ยอวิ่นเหยียนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติขององค์รัชทายาทในช่วงหลายวันมานี้