ตอนที่ 200 องค์รัชทายาทตกอยู่ในอันตรายแล้ว

แม่ทัพฉียิ้มเจื่อนออกมาคราหนึ่ง “การยึดเมืองกุ้ยคืนมาเป็นความตั้งใจของข้า ความจริงแล้วฝ่าบาททรงหวังที่จะละทิ้งเมืองกุ้ย ทว่าเมืองกุ้ยเป็นดินแดนของราชวงศ์เรามาโดยตลอด จะยอมตัดใจทิ้งไปเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?! หากวันนี้ยอมสละเมืองกุ้ย วันพรุ่งมิใช่ต้องยอมสละเมืองอื่นอีกหรือ? ฝ่าบาทไม่ยอมประทานเสบียงทหาร ข้าก็จักหาเสบียงทหารด้วยตนเอง!”

เขารู้ดีว่าแม้จะยากเย็นยิ่งนัก ทว่าหลังจากเมืองกุ้ยถูกแคว้นเพื่อนบ้านแย่งชิงไปในช่วงหลายปีมานี้ ราษฎรในเมืองกุ้ยต่างตกระกำลำบากจนไม่อาจใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ ชายแดนเกิดการปะทะขึ้นเป็นระยะ เปลวเพลิงแห่งสงครามลุกโชนไปทั่ว ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยคราบเลือดและหยาดน้ำตา!

แม่ทัพฉีกัดฟันกรอด “ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ ย่อมต้องทวงคืนเมืองกุ้ยกลับมาให้จงได้ ต่อให้ฝ่าบาทไม่ทรงเข้าพระทัย ในที่สุดแล้วก็ต้องมีสักวันที่ผู้คนจักเข้าใจ!”