เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเห็นว่าพยานบุคคลเพียงหนึ่งเดียวผู้นั้นได้ฆ่าตัวตายไปแล้ว ทั้งยังใส่ร้ายป้ายความผิดไปที่เฉินซื่อภรรยาของซ่งหวยจือ ในใจของเจียงหนิงพลันผ่อนคลายลงอย่างกะทันหัน นางหันไปแย้มยิ้มกล่าวว่า “พระชายาองค์รัชทายาท ในเมื่อหญิงรับใช้ผู้นี้รับสารภาพแล้ว ทั้งยังได้ฆ่าตัวตายไปแล้ว เรื่องนี้เห็นทีคงจะกระจ่างแจ้งแล้วกระมังเจ้าคะ?
เป็นเฉินซื่อผู้นี้ที่มีจิตคิดไม่พอใจต่อท่าน หมายจะใส่ร้ายป้ายสี! วันนี้เดิมทีเป็นท่านอ๋องห้ามีรับสั่งให้ข้ามาสนทนาความหลังกับพระชายาองค์รัชทายาท ในเมื่อจวนของท่านไม่สงบเรียบร้อยเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็ขอตัวลาเจ้าค่ะ”
พอนางกล่าวจบก็นำคนของตนทำท่าจะเดินจากไป
เซี่ยอวิ่นเหยียนกล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น “ส่งแขก!”
เมื่อเห็นว่าเซี่ยอวิ่นเหยียนมิได้เอ่ยปากสร้างความลำบากใจอันใดอีก เจียงหนิงยังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง ทว่าไม่ช้าก็คิดขึ้นมาได้ว่า คงเป็นเพราะเซี่ยอวิ่นเหยียนไม่อาจต่อกรกับนางได้เลยมากกว่า
เรื่องนี้แนบเนียนไร้รอยต่อ แม้จะเอะอะไปถึงเบื้องหน้าพระพักตร์ เซี่ยอวิ่นเหยียนก็ไม่มีเหตุผลจะเอาความได้