เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
องค์รัชทายาทดูราวกับไม่อยากพบหน้าพระชายารองหลินแม้เพียงครู่ สายตานั้นเจือความเหินห่างแปลกหน้า บ่งบอกให้นางรีบรู้ความแล้วถอยออกไป
พระชายารองหลินได้แต่ล่าถอยออกไปอย่างลนลานและละอายใจอยู่บ้าง เพียงแต่บนเส้นทางเดินจากตำหนักโอบจันทราไปยังเรือนธาราตะวันตก นางมีสีหน้าซีดขาว น้ำตาเอ่อคลอรื้นจวนจะร่วงหล่น ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยความเศร้าโศก
ใช่ องค์รัชทายาทก็นับว่าดียิ่งแล้ว แม้จะละเลยเย็นชาต่อนาง ทว่าก็ยังให้คำมั่นสัญญาแก่นาง ว่าจะมอบผลประโยชน์ให้แก่ตระกูลหลินของนางมากพอ
ทว่าไฉนจึงไม่ยอมเห็นอกเห็นใจนางบ้างเล่า
หญิงรับใช้ข้างกายไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว พระชายารองหลินทอดมองฝูงมัจฉาที่แหวกว่ายไปมาในทะเลสาบ กิ่งหลิวสีเขียวขจีที่ทอดระย้าลงริมฝั่ง พลันเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ซานหู เจ้าว่า องค์รัชทายาทไฉนแม้แต่บุตรสักคนก็ไม่ยอมมอบให้ข้า ข้าไม่ต้องการชิงความโปรดปราน ข้าขอเพียงมีบุตรสักคนก็พอแล้วแท้ ๆ”