ตอนที่ 168 ข้ารักเจ้าอาเหยียน

ทว่าซ่งหวยจือมองอยู่ครึ่งค่อนวัน กลับมองเห็นเพียงความเย็นชาและรังเกียจเดียดฉันท์ของเซี่ยอวิ่นเหยียนเท่านั้น

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ต่อให้เจ้าตาย ก็มิต้องมาแจ้งข่าวแก่ข้า เกรงว่าจะมารบกวนความบริสุทธิ์สงบสุขของข้าเสียเปล่า ๆ”

สีหน้าของซ่งหวยจือพลันเปลี่ยนไป ทั้งยังเกิดโทสะด้วยความอับอายอยู่บ้าง เขาขอคืนดีมาหลายครา เซี่ยอวิ่นเหยียนกลับปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้ทุกครั้ง!

ต่อให้มีความอดทนดีเพียงใดก็หมดสิ้นลง ซ่งหวยจือสะกดกลั้นอารมณ์แล้วแค่นเสียงฮึ่มแผ่วเบา “ดี ในเมื่อเจ้าแล้งน้ำใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าก็จะไม่ให้โอกาสเจ้าอีก ทว่าอีกไม่กี่ปีให้หลังเจ้าจงคอยดูชีวิตความเป็นอยู่ของข้าให้ดี แล้วค่อยย้อนดูชีวิตของเจ้า ถึงเวลานั้นย่อมจะรู้ซึ้งถึงความจริงใจที่ข้ามีต่อเจ้าในวันนี้”

เขากล่าวจบก็สะบัดหน้าหมุนกายเดินจากไปด้วยเพลิงโทสะ ท่าทางราวกับกำลังเฝ้ารอคอยให้เซี่ยอวิ่นเหยียนต้องนึกเสียใจภายหลัง

หวังจิ่นซูที่ยืนอยู่ด้านข้างมองดูจนตาค้างอ้าปากหวอ!

คนผู้นี้ไฉนจึงได้ไร้ยางอายถึงเพียงนี้!