ตอนที่ 154 องค์รัชทายาทให้ความหวังวันหน้าแก่เจ้าไม่ได้

มื้ออาหารนี้เลิศรสนัก

หร่วนเฮ่อเหนียนมิได้เอ่ยปากเท่าใดนัก ล้วนเป็นนางหร่วนที่คอยแนะนำ “เหยียนเอ๋อร์ ของเหล่านี้ล้วนเป็นของป่าในหุบเขา เห็ดพวกนี้ ปลาจี้อวี๋ ล้วนเพิ่งเก็บเพิ่งตกมาใหม่ ๆ ในวันนี้ เต้าหู้ก็เป็นชาวบ้านในชนบททำขึ้น บอกว่าอร่อยยิ่งนัก เจ้าลองชิมดูสิ”

อาหารทุกจานส่งกลิ่นหอมอบอวลจริง ๆ โดยเฉพาะซุปปลาจี้อวี๋ชามนั้น สดหวานอร่อยลิ้น

เซี่ยอวิ่นเหยียนดื่มไปถ้วยเล็กหนึ่งถ้วย ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา

หร่วนเฮ่อเหนียนปรายตามองนางแวบหนึ่ง ริมฝีปากพลันผุดรอยยิ้มที่ยากจะสังเกตเห็น

มื้ออาหารมื้อหนึ่ง นับได้ว่าปรองดองราบรื่นดี เพียงแต่หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว นางหร่วนก็ยัดเทียบยาใบหนึ่งใส่มือเซี่ยอวิ่นเหยียน “นี่คือเทียบยาที่ข้าไหว้วานคนไปเสาะหามา ให้พี่ชายลูกพี่ลูกน้องรองของเจ้าพานไปดูว่า จะสามารถจัดหญ้าสมุนไพรที่ต้องใช้ได้ครบหรือไม่”

เซี่ยอวิ่นเหยียนครุ่นคิดดูแล้ว มิได้ปฏิเสธ