เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คุณชายใหญ่ตระกูลฉีอาจรู้สึกว่าคำพูดของตนไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก จึงกล่าวเสริมขึ้นอีกประโยคหนึ่ง “หากคุณหนูเซี่ยเห็นว่ายาตัวนี้ล้ำค่ายิ่งนัก ก็ลองเอ่ยราคามาเถิด ขอเพียงอยู่ในขอบเขตอันสมควร ข้าแซ่ฉีจะไม่เอ่ยปากต่อรองแม้แต่คำเดียว”
เซี่ยอวิ่นเหยียนเพียงรู้สึกขบขัน “ตลับละ 10,000 เหลี่ยง ท่านจะซื้อหรือไม่”
รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณชายใหญ่สกุลฉีพลันเลือนหายไปในพริบตา “คุณหนูเซี่ย ไม่นึกเลยว่าตระกูลเซี่ยจะมีคนเช่นนี้อยู่ เป็นข้าแซ่ฉีที่มารบกวนแล้ว”
เขาไม่เอ่ยความไร้สาระอีก หมุนกายก้าวเดินจากไปทันที
เซี่ยอวิ่นเหยียนวางฝาถ้วยชาลงเสียงดังเพียะ “ไม่ส่งหรอกนะ เดินช้า ๆ เล่า”
การมาขอซื้อยาในครานี้ ทำให้คุณชายใหญ่ตระกูลฉีเดือดดาลในอกยิ่งนัก
แต่เดิมเขาก็ไม่ได้อยากมาขอซื้อยาที่ตระกูลเซี่ยแม้แต่น้อย
เป็นเจียงหนิงที่คันแผลเป็นจนแทบเป็นแทบตาย อ้อนวอนขอให้เขาช่วยหายาให้