กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เอวคอดกิ่วของเซี่ยอวิ่นเหยียนถูกหลินเหิงเยวี่ยกุมไว้ในฝ่ามือใหญ่
ชาตินี้ ร่างกายของเขานับวันยิ่งแข็งแรงขึ้น แต่นางกลับนับวันยิ่งบอบบางลง
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ยามที่หลินเหิงเยวี่ยจุมพิตจึงไม่กล้าแม้แต่จะลงแรง
เขาละเลียดริมฝีปากของนางอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังลิ้มรสกุหลาบ จุมพิตไปได้ครึ่งหนึ่งก็เอ่ยเสียงแผ่วเบา “อาเหยียน อาเหยียน”
ยังมีคำพูดอีกหนึ่งประโยคในใจ ไม่รู้ว่าควรเอ่ยปากเช่นไร
ทว่าได้ปักใจมั่นไว้นานแล้ว
ใบหน้าของเซี่ยอวิ่นเหยียนก็ร้อนผ่าว นางกับหลินเหิงเยวี่ยใกล้ชิดสนิทสนมกันเช่นนี้มิใช่เพิ่งเคยเกิดขึ้น ทว่าทุกคราก็ยังคงขัดเขิน หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ทั่วทั้งร่างอ่อนระทวยไปหมด
นางอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของเขาพลางหลับตาลง “ข้าอยู่นี่”