กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงหนิงอิงแอบอยู่บนท่อนแขนของฉีรั่วจวิน ส่งเสียงฮัมเพลงอย่างเบิกบานใจ พลางแย้มยิ้มเอ่ยว่า “ซานหลาง กิจการภัตตาคารแห่งนี้ดีขึ้นทุกวัน รอให้กอบโกยได้ก้อนโตอีกครา พวกเราค่อยร่วมกันเดินทางท่องไปทั่วขุนเขาและสายน้ำอันงดงามนี้ดีหรือไม่?”
ฉีรั่วจวินคล้ายนึกถึงอะไรกันขึ้นมาได้ สายตาทอดมองออกไปไกล
หลายปีมานี้ เขาเดินทางไปยังสถานที่หลายแห่ง เพียงเพื่อตามหาคนผู้หนึ่ง ทว่าน่าเสียดายที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไร้ร่องรอย
บิดามารดาแก่ชราลงทุกวัน หากยังหาไม่พบอีก เกรงว่าภายภาคหน้าเมื่อลาโลกไปคงมิอาจหลับตาลงได้
เขาส่งเสียงทุ้มต่ำ “ตกลง”
ฉีรั่วจวินมองดวงหน้าหมดจดและเบิกบานของเจียงหนิง ในใจบังเกิดความกังขาอยู่บ้าง