เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตลอดทั้งค่ำคืน เรือนของซ่งหวยจือมีหมอเดินเข้าออกขวักไขว่ แสงโคมสว่างไสว เขาหมดสติไป ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผลจากแส้ มองดูแล้วชวนให้ตระหนกตกใจยิ่งนัก!
องค์หญิงใหญ่ปวดใจยิ่ง กุมมือบุตรชายพลางร่ำไห้โฮ “ลูกข้า! ลูกข้า! เจ้าจะเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด!! เจ้าพวกตัวบาปกรรมตระกูลเซี่ย เปิ่นกงจะต้องสั่งสอนพวกมันให้สาสม!”
ยังนับว่าดี หลังท่านหมอตรวจดูแล้วล้วนกล่าวว่า “บาดแผลภายนอกของคุณชายซ่งสาหัสยิ่งนัก หลายวันนี้คงต้องทนทรมานอยู่บ้าง ทว่ามิได้กระทบกระเทือนถึงอวัยวะภายในและกระดูก จึงไม่มีอันตรายถึงชีวิต เขาเพียงแต่เจ็บปวดเกินทนจึงสลบไสลไปขอรับ”
องค์หญิงใหญ่กัดฟันกรอด “เซี่ยอวิ่นเหยียนเล่า!! ให้นางทาสชั้นต่ำผู้นี้มานี่เดี๋ยวนี้!”
ไม่นานนัก ก็มีคนไปเชิญตัวเซี่ยอวิ่นเหยียนมา