เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อนุภรรยาเจียงล้มป่วยลง ยามสะลึมสะลือยังคงเพ้อละเมอ กู่ร้องตะโกนคำว่า “งู” อะไรกัน!
ครั้นตื่นขึ้นมา ก็ยิ่งร่ำไห้ออกมาอย่างสุดแสนเวทนา ตรอมตรมแทบขาดใจ กอดซ่งหวยจือไว้แน่น “ท่านพี่ซ่ง ข้าไม่กล้าแล้ว อาหนิงไม่กล้าอีกต่อไปแล้ว! ขอร้องท่านโปรดปล่อยข้าไปเถิด ข้ามิกล้าไปล่วงเกินฮูหยินน้อยอีกแล้ว ข้าไม่อาจทนมองดูลูกของข้าถูกปองร้ายไปต่อหน้าต่อตาได้หรอกเจ้าค่ะ!”
ซ่งหวยจือขอบตาแดงก่ำ แววตามืดหม่นลง “อาหนิงเจ้าจงวางใจ เรื่องนี้ข้าจะต้องให้นางชดใช้อย่างสาสม!”
เจียงหนิงรู้สึกเพียงผิดหวังยิ่งนัก หากว่าตามความผูกพันของพวกเขาสองคน เซี่ยอวิ่นเหยียนลงมือถึงขั้นนี้แล้ว มิใช่ว่าซ่งหวยจือควรจะตรงไปสั่งสอนเซี่ยอวิ่นเหยียนสักยกหนึ่งหรอกหรือ
เซี่ยอวิ่นเหยียนจะฉลาดเฉลียวเพียงใด ทว่าที่นี่คือตระกูลซ่งนะ!
ซ่งหวยจือเป็นสามีของนาง ไฉนแม้แต่จะตบหน้านางสักสองสามฉาดก็ยังทำมิได้เล่า