ตอนที่ 70 รอเจ้าหย่าขาด ข้าจะมาสู่ขอ

หยางเอ้อร์คิดไปเองโดยจิตสำนึกว่า นายหญิงกำลังเรียกตน

ด้วยว่าองค์รัชทายาทช่วงหลายวันนี้แม้นจะฟื้นตัวดีขึ้นบ้าง ยันไม้เท้าพอเดินได้ ค่อนข้างมั่นคงอยู่บ้าง ทว่าก็ยังมิอาจละทิ้งไม้เท้าได้

ดังนี้องค์รัชทายาทจึงน่าจะไม่ค่อยสะดวก จำต้องให้ตนเข้าไปช่วยเป็นแน่

ทว่าหยางเอ้อร์คาดมิถึงว่า เซี่ยอวิ่นเหยียนจะมือไวปานนั้น ผลักประตูเข้าห้องไปตรง ๆ แล้วจึงรีบปิดประตูอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

หากมิใช่หยางเอ้อร์ถอยหลังได้เร็ว จมูกคงถูกกระแทกจนยุบไปแล้ว

เขายืนเหม่อลอยอยู่กับที่ สีหน้าสับสนวุ่นวายยิ่งนัก!

นี่ นี่ นี่ ตนควรจะไปอยู่ที่ใดเล่า

หลินเหิงเยวี่ยย่อมรู้ดีว่า เซี่ยอวิ่นเหยียนไม่มีทางมาหาเขาดึกดื่นปานนี้เป็นแน่