ตอนที่ 54 กัดกันเองจนเละเทะ

ในใจของตันเหนียงรู้แจ้งดียิ่ง การที่ตนเองสามารถยืนหยัดมั่นคงในตระกูลซ่งได้ในยามนี้ ทั้งลูกก็ยังได้รับการเลี้ยงดูเป็นอย่างดี ล้วนเป็นเพราะบุญคุณช่วยชีวิตของเซี่ยอวิ่นเหยียน

นางย่อมมองตนเองเป็นคนของเซี่ยอวิ่นเหยียนโดยธรรมชาติ เซี่ยอวิ่นเหยียนต้องการให้นางทำอะไรกัน นางย่อมทำสิ่งนั้น

ด้วยเหตุนี้ยามนี้ตันเหนียงจึงเอ่ยอย่างว่าง่าย “เมื่อครู่นี้ตอนที่ไฟไหม้ ตัวข้าไปส่งผ้าเจ้าค่ะ หลายวันก่อนตัวข้าทำผ้าเช็ดหน้าไว้หลายผืน คิดว่าจะนำไปมอบให้คุณหนูรองเซี่ยกับอนุภรรยาเจียงคนละผืน ใครจะรู้ว่าพอเข้าไปหาในห้อง พวกเขาทั้งสองคนต่างไม่อยู่เลย...”

องค์หญิงใหญ่เห็นตันเหนียงก็พลันไม่สบอารมณ์ “นังแพศยา! มีส่วนให้เจ้าสอดปากพูดตั้งแต่เมื่อใด?”