ตอนที่ 46 จอหงวนผู้เสียโฉม

เจียงหนิงวาดฝันไว้อย่างงดงาม ทว่าก่อนจะได้กอบโกยเงินทองมากพอ นางจะไม่ผลีผลามทำการใดเด็ดขาด

ยังคงต้องแสร้งทำเป็นรักลึกซึ้งต่อซ่งหวยจือต่อไป

เมื่อนึกถึงวันวานอันหวานชื่นดื่มด่ำของคนทั้งสอง ก่อนที่ซ่งหวยจือจะแต่งภรรยา ชัดเจนว่าพวกเขารักกันมากเพียงใด...

ในใจเจียงหนิงพลันระงับความเคียดแค้นไว้ไม่อยู่!

นางแค้นที่เซี่ยอวิ่นเหยียนแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างนี้ไปจากตน!

องค์หญิงใหญ่เข้าวัง ย่อมต้องรับตัวซ่งหวยจือกลับมาอย่างรวดเร็วเป็นแน่ อย่างไรเสียก็เป็นญาติสายโลหิตของฝ่าบาท เจียงหนิงมิได้กังวลเรื่องนี้นัก จึงรีบจัดการเนื้อตัวให้ดูซูบเซียวอิดโรยอย่างยิ่ง รอคอยให้ซ่งหวยจือกลับมาเพื่อจะได้แสดงความห่วงใยเขาเสียหน่อย

ทว่านางคาดไม่ถึงว่า ยามที่ซ่งหวยจือกับองค์หญิงใหญ่มาถึงบ้าน คนทั้งสองกลับมีสีหน้าซีดเผือด หน้าผากบวมแดง กลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั้งร่าง...

นี่ทำให้เจียงหนิงรู้สึกรังเกียจขึ้นมาตามใต้จิตสำนึก ทว่ายังคงสะกดความสะอิดสะเอียนก้าวเข้าไปเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ท่านพี่ซ่ง ท่าน ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ”