ตอนที่ 37 อาเหยียน รอแต่งให้ข้าเถอะ

หลินเหิงเยวี่ยชั่งใจอยู่นาน พลันนึกถึงรอยจูบของเซี่ยอวิ่นเหยียนในวันที่เขาหลับใหลไป

พวกเขาสองคนเดิมทีควรได้เป็นสามีภรรยากัน ทว่าในเงื้อมลิขิต สวรรค์เบื้องบนกลับไร้ความปรานี

เขาต้องกลายมาเป็นเช่นนี้ในยามนี้ ส่วนนาง ก็ต้องออกเรือนไปเป็นภรรยาผู้อื่น

คนหนึ่งสูญสิ้นทุกสิ่งร่วงหล่นสู่นรก อีกคนหนึ่งต้องทนเห็นสามีรักใคร่กลมเกลียวกับสตรีอื่นด้วยตาตนเอง

ชั่วขณะหนึ่ง หลินเหิงเยวี่ยพลันบังเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

บางทีเขาอาจมิเคยสูญเสียอาเหยียนไปจริง ๆ เลย ยามนี้ เขาก็ยังคงห่วงใยนางได้อยู่

“คนมา”

ชั่วพริบตา หลินเหิงเยวี่ยก็ออกจากห้องไป

แม้ขาของเขาจะเดินมิได้ ทว่าข้างกายกลับมียอดฝีมืออยู่มากมาย ถึงขั้นสามารถพยุงตัวเขาเหินชายคาด้วยวิชาตัวเบาไปด้วยกันได้

เซี่ยอวิ่นเหยียนรู้สึกว่า สุรานี้ยิ่งดื่มก็ยิ่งมึนเมา