เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
นางหร่วนมองเซี่ยอวิ่นเหยียนด้วยสายตาน่าเวทนา “เหยียนเหยียน เจ้ากลับมาแล้ว…”
เซี่ยอวิ่นเหยียนเดินเข้าไป แววตาของอนุภรรยาซูไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางเอ่ยว่า “คุณหนูใหญ่ คุณชาย วันนี้ข้าใช้เวลาไปถึงสี่ชั่วยามเพื่อตุ๋นรังนก หวังจะให้ฮูหยินได้บำรุงร่างกาย ทว่าฮูหยินกลับไม่ยอมดื่ม พอดีที่คุณหนูใหญ่ช่วยเกลี้ยกล่อมฮูหยินทีเถิด หากไม่กินของดี ๆ เช่นนี้ร่างกายจะดีขึ้นได้อย่างไรกัน…”
เซี่ยอวิ่นเหยียนแย้มยิ้มอย่างไร้ที่ติ “อนุภรรยามีใจแล้ว เพียงแต่รังนกนี้มีฤทธิ์ร้อนชื้น ไม่สอดคล้องกับอาการของท่านแม่ข้า ยิ่งกินก็ยิ่งเป็นการเพิ่มภาระให้แก่ร่างกาย
ข้าเห็นว่าสีหน้าของอนุภรรยาดูไม่ค่อยดีนัก ช่วงหลายวันมานี้เหน็ดเหนื่อยตรากตรำเกินไปหรือไม่ รังนกนี้ก็ปูนบำเหน็จให้อนุภรรยาดื่มเถิด”