ตอนที่ 17 ลงโทษเซี่ยอวิ่นเหยียนให้คัดลอกพระคัมภีร์

เจียงหนิงสวมชุดของคุณหนูชาวบ้านหลบอยู่หลังประตู หลั่งน้ำตาอย่างน่าเวทนา

ซ่งหวยจือสาวเท้าไม่กี่ก้าวเข้าไปกดนางไว้กับกำแพง จ้องมองนางด้วยดวงตาสีแดงก่ำ ก่อนจะเหวี่ยงหมัดทุบลงบนกำแพงอย่างแรง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าแทบจะเป็นบ้าเพราะเจ้า!”

เจียงหนิงยกมืออุดหู “ข้าไม่ฟัง ข้าไม่ฟัง ข้าไม่ฟัง!”

ซ่งหวยจือทั้งปวดใจทั้งแทบแหลกสลาย เขาประคองดวงหน้านางขึ้นมาแล้วก้มลงจุมพิตอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งสองกอดรัดกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดซ่งหวยจือก็กดนางลงบนเตียง จุมพิตจนหอบหายใจ มือของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้า “อาหนิง อย่าทอดทิ้งข้าไปอีกเลยนะ ได้หรือไม่”

เจียงหนิงน้ำตาไหลพราก กัดริมฝีปากแน่น “แต่มารดาของเจ้าไม่ชอบข้า ภรรยาของเจ้า นางต้องการให้ข้าตายนะ... ท่านพี่ซ่ง การรักเจ้านั้นเหนื่อยล้าเหลือเกิน! ข้าเหนื่อยล้าเกินไปแล้ว!”

ซ่งหวยจือก้มหน้าลงไปจุมพิตอีกครา

ด้านนอกห้องมีคนล้อมไว้แน่นหนา คนของซ่งหวยจือมอบเงินให้แก่เจ้าของบ้านชาวบ้านเพื่อสั่งไม่ให้พวกเขาเข้าไปด้านใน

ซ่งหวยจือโอบกอดเอวคอดของหญิงสาวอยู่ในห้องอันมืดสลัวและทรุดโทรมแห่งนั้น