เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ราชครูเซี่ยไม่ค่อยยิ้มแย้ม มีกลิ่นอายความทรนงของปัญญาชน มีเพียงยามมองเห็นเซี่ยอวิ่นเหยียนเท่านั้นจึงจะเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนเล็กน้อย “เหยียนเอ๋อร์กลับมาแล้วรึ ไฉนจึงมายืนรับลมตรงนี้เล่า ระวังร่างกายของเจ้าด้วยล่ะ อย่าได้เป็นเหมือนท่านแม่ของเจ้าที่ตรากตรำจนสุขภาพทรุดโทรมจนยากจะฟื้นฟูเด็ดขาด”
ด้านข้างรองเสนาบดีเซี่ยก็มีแววยิ้มแย้มเปี่ยมล้นในดวงตา “น้องสาว พอดีสองสามวันก่อนพี่เพิ่งได้ภาพอักษรชั้นเลิศมาภาพหนึ่ง ประเดี๋ยวจะนำมาชื่นชมร่วมกับเจ้า”
เมื่อเห็นราชครูเซี่ยกับรองเสนาบดีเซี่ยไม่สนใจเลยสักนิดว่าเหตุใดตนจึงคุกเข่าอยู่
อนุภรรยาซูก็เอ่ยสะอื้นแผ่วเบา “นายท่าน...”
จากนั้นร่างของนางก็อ่อนยวบหมดสติล้มพับลงไป!
เซี่ยโหรวชุนร้องไห้ตะโกน “อนุภรรยา! อนุภรรยา!”
ราชครูเซี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ นางซูไฉนจึงคุกเข่าอยู่บนพื้นเล่า”