เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 314 เหมือนเขาจะเรียกข้าไปช้อนดวงจันทร์ (2)
พอหลัวหงจิ่งได้ยิน สีหน้าก็ดูแปลกไป ถือจอบค้างอยู่ในมือ ไม่รู้จะเอาไปวางตรงไหน
เขาโยนจอบลงบนพื้นข้างตัวก่อน ใช้เสื้อเช็ดดินที่ติดมือ แล้วเดินไปหาหลัวซุ่ยหนิงพลางบ่น
“ท่านนี่... ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็เที่ยวเห็นเด็กผู้หญิงหน้าตาคล้ายกันแล้วนับเป็นหลานสาวของตัวเองไม่ได้นะ”
ดูสิ ทำลูกเขาตกใจจนน้ำตาคลอแล้ว
หลัวซุ่ยหนิงอ้าแขนให้หลัวหงจิ่งอุ้มขึ้นมากอด
เหลียงหงหมิงลุกขึ้น มองหลัวหงจิ่งด้วยแววตาที่มีหลายความรู้สึกปนกันไม่ต่างกัน
ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงประสานมือคำนับแล้วขอโทษอย่างจริงจัง
“ข้าทำให้แม่หนูตกใจแล้ว ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ แล้วก็... บางทีนี่อาจนับเป็นวาสนาอย่างหนึ่ง”
เหลียงหงหมิงมองหลัวซุ่ยหนิงในอ้อมแขนของหลัวหงจิ่ง แล้วยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน “หากวันหน้าแม่หนูเริ่มฝึกบำเพ็ญเมื่อไร ก็มาหาข้าที่หมู่ตึกหลอมกระบี่ได้ทุกเมื่อ ข้ายินดีรับเจ้าเป็นศิษย์สายตรง”