เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 แต่ศิษย์พี่ไม่รังเกียจข้านี่นา (1)
“ทำหน้าแบบนั้นทำไม เห็นศิษย์พี่แล้วไม่ดีใจหรือไง”
จวงชิงอวี๋หิ้วเขาเข้าไปในกระท่อมไม้หลังเล็ก ปิดประตูไม่ให้ผู้พิทักษ์หลายคนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดแอบมอง
เยี่ยนฉือถูกหิ้วอยู่ในมือนาง หู หัว ยันปลายหาง ไม่มีตรงไหนที่ไม่ห้อยตกลงมา
“...ดีใจ”
ตอนนี้เยี่ยนฉือกอดหางตัวเองอยู่ วิญญาณที่ตกใจจนกระเด็นไปยังกลับมาไม่ครบ
จนจวงชิงอวี๋ไปนอนบนเตียงหวายของเขา แล้ววางเขาให้นั่งบนท้องนาง เขาถึงค่อย ๆ ได้สติกลับมา
“ศิษย์พี่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่... ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...”
เยี่ยนฉือถามด้วยท่าทางน่าสงสาร อุ้งเท้าทั้งสองข้างเหยียบเบา ๆ บนท้องจวงชิงอวี๋พลางเหลือบตามองนาง
วินาทีถัดมา จวงชิงอวี๋ก็ตอบว่า “ตอนอยู่ในตำหนักใหญ่บนยอดเขาประมุขสำนัก ตอนที่เจ้าเพิ่งกราบอาจารย์”