กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ข้ามารับเจ้าออกไปไง (1)
“ตึง!”
เฉิงหยาเอ๋อร์ถูกค่ายกลดีดกลับมาอีกครั้ง ก้นกระแทกพื้นเต็มแรง
“น่าโมโหนัก!”
‘ไม่มีตบะ ไม่มีฝีมือ ก็เลยต้องถูกขังอยู่แบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า!’
ข้าวปลาอาหารกับขนมที่เซี่ยซูจิ่นทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป นางไม่ได้แตะเลยสักอย่าง เอาแต่พุ่งออกนอกค่ายกลซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วก็ถูกดีดกลับมาทุกครั้ง
ในหัวนางมีแต่ความโกรธกับความดื้อดึงไม่ยอมแพ้
ความร้อนไหลเวียนไปทั่วร่าง
เฉิงหยาเอ๋อร์คิดแค่ว่าตัวเองพุ่งชนจนเหนื่อยและร้อน เลยไม่ได้สนใจ นางปัดก้นแล้วลุกขึ้นพุ่งออกไปต่อ
“ตูม!”