เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 วันเวลาผ่านไปเหมือนสายน้ำ (1)
ตอนหลิงหูเสวียนเดินออกมาจากในบ้าน กลิ่นหอมของน้ำมันที่เทลงในกระทะร้อนก็ลอยตามออกมาด้วย
แค่ได้กลิ่นก็นึกภาพออกแล้ว ทั้งมันหมูที่ละลายในกระทะ เครื่องปรุงที่ส่งกลิ่นหอมเมื่อโดนน้ำมันร้อน และผักที่ถูกเทลงไปผัดด้วยไฟแรง
“คุยอะไรกับศิษย์พี่ชิงอวี๋ของเจ้าอยู่ ถึงได้ดีใจขนาดนี้?”
หลิงหูเสวียนเดินมานั่งที่โต๊ะ พอเห็นเยี่ยนฉือยิ้มกว้างจนตาหยี ก็ยื่นมือไปโบกตรงหน้าเขา
เยี่ยนฉือโยนมีดบินทั้งสามเล่มในมือขึ้นไปทีละเล่ม แล้วสลับมือรับส่งเหมือนเล่นกล
เครื่องวิเศษจะไม่ทำร้ายเจ้าของ เว้นแต่เยี่ยนฉือจะยอมให้มันบาดเอง ไม่อย่างนั้น ต่อให้รับมีดบินตรงคมมีด ก็ไม่ต่างอะไรกับรับท่อนไม้
“ท่านแม่ดูสิ ศิษย์พี่ให้ข้ามา!”
เห็นเขาเล่นอย่างสนุกสนานขนาดนั้น แม้หลิงหูเสวียนจะทำสีหน้าเหมือนเอือมระอา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม