บทที่ 671 ไม่มีแหขาด มีแต่ปลาตาย

บทที่ 671 ไม่มีแหขาด มีแต่ปลาตาย

สิบนาทีต่อมา ชายวัยกลางคนสวมสูทสีเทาเข้ม ผมหวีเรียบมันเงา เดินเร่งฝีเท้าออกจากโถงลิฟต์ เขาตัดผ่านโถงใหญ่ตรงมายังบริเวณโซฟาที่เฉินเซี่ยวนั่งอยู่

หญิงสาวผมทองประจำเคาน์เตอร์ต้อนรับเห็นเขาแล้ว รอยยิ้มแบบมืออาชีพบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที

ชายคนนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าเฉินเซี่ยว ก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วพูดทั้งยังหอบหายใจ “คุณ...คุณเฉิน ต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำให้รอนาน ผมเจฟฟรีย์ โนแลน เป็นผู้ช่วยของคุณฟัลด์ เมื่อครู่คุณฟัลด์กำลังเป็นประธานในการประชุมทางโทรศัพท์กับลูกค้าครั้งสำคัญ จึงไม่สะดวกรับสายจริงๆ พอเห็นโทรศัพท์ก็รีบให้ผมลงมารับคุณทันที”