เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 498 ผู้รู้จักกาลเทศะคือยอดคน
วันที่ 8 มกราคม 2002 มอสโก สนามบินวนูโคโว
ขณะเครื่องบินร่อนลงจอด มอสโกกำลังมีหิมะตกหนักเป็นปุยใหญ่ หิมะสองข้างรันเวย์กองสูงกว่าตัวคน รถกำจัดน้ำแข็งแล่นไปมาบนลานจอดเครื่องบิน ส่วนไฟเตือนสีส้มอมเหลืองก็กะพริบไม่หยุดใต้ท้องฟ้าสีเทาขาว
ทันทีที่ประตูเครื่องบินเปิดออก ลมหนาวบาดกระดูกก็พัดพาเม็ดหิมะกรูเข้ามาปะทะใบหน้า เฉินเซี่ยวกระชับเสื้อโค้ตแล้วเดินลงบันไดเครื่องบิน เฉินเหล่ยหิ้วกระเป๋าเอกสารตามหลัง ใบหน้าแดงเรื่อเพราะความหนาว
รถเมอร์เซเดส-เบนซ์ S600 สีดำจอดรออยู่ใต้บันไดเครื่องบินแล้ว เมื่อประตูรถเปิดออก อเล็กซานเดอร์ก็เดินลงมา เขาสวมเสื้อโค้ตแคชเมียร์สีเทาเข้มกับผ้าพันคอสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างดูท้วมขึ้นมากนับจากครั้งก่อนที่พบเฉินเซี่ยว
“คุณเฉิน ยินดีต้อนรับกลับมามอสโก” น้ำเสียงของอเล็กซานเดอร์สุขุมหนักแน่นกว่าแต่ก่อน